Ana yawan cewa mace kamar jiƙaƙƙen sabulu take.
Wannan magana ba wai don raina mace ba ce, sai dai wata hikima ce da ke koyar da yadda ya kamata namiji ya kula da matarsa.
Idan ka taɓa jiƙaƙƙen sabulu, za ka ji laushinsa da ƙamshinsa.
Amma idan ka riƙe shi da ƙarfi ko ka matsa shi fiye da kima, zai subuce daga hannunka.
Haka ma mace take a rayuwar aure.
Mace tana buƙatar kulawa, tausayi da fahimta.
Idan namiji ya yi tsauri, ya dinga amfani da ƙarfi ko rashin haƙuri a cikin zamantakewar aure, hakan na iya sa soyayya ta fara dusashewa.
Amma idan ya bi ta a hankali, da mutunci da kulawa, soyayya tana ƙara ƙarfi a tsakaninsu.
Darasin da wannan misalin ke koyarwa shi ne: aure ba ya buƙatar tsauri ko iko kawai.
Yana buƙatar haƙuri, girmamawa da nuna ƙauna.
Idan namiji ya koyi yadda zai yi mu’amala da matarsa cikin hikima, zai samu zaman lafiya da farin ciki a gidansa.
A ƙarshe, mace amana ce. Kulawa da ita cikin tausayi da girmamawa shi ne ginshiƙin zaman aure mai ɗorewa.
