Labari ne na ma’aurata masu yara – Musa da Fatima. Suna jiran yara su yi barci kafin su samu lokaci na kansu. Labari mai zafi ga ma’aurata kawai (18+).
GARGAƊI: Wannan labari ga ma’aurata ne kawai (18+)*
Daga bakin Musa…
Muna da yara uku – ɗan shekara 7, ɗan shekara 4, da jariri ɗan wata 8.
Tun lokacin da muka samu yara, saduwa ta zama kamar neman ruwa a hamada. Kullum akwai abin da ke hana mu – jariri yana kuka, yara suna buƙatar ruwa, ɗaya yana mafarki mara daɗi…
Amma a wannan dare, komai ya yi daidai.
Lokaci ya kai 10 na dare. Na kalli Fatima – matata ta shekaru 8.
Tana zaune a sofa tana kallon wayarta. Har yanzu tana da kyau kamar ranar da na aure ta – ko ma fiye.
Jariri ya yi barci. Yaran biyun ma sun yi barci.
Na tashi na kulle ƙofar ɗakin yara a hankali.
Fatima ta ɗaga kai ta kalle ni.
“Yaya suke?” ta tambaya.
“Sun yi barci gaba ɗaya,” na amsa, ina tafiya zuwa wurinta.
Ta fahimci abin da ke cikin idanuna. Ta yi murmushi mai ban sha’awa.
“Musa… yara za su iya tashi…” ta ce, amma muryarta ba ta nuna ƙin yarda ba.
Na zauna kusa da ita, na ɗauki wayar hannunta na ajiye gefe.
“To mu yi sauri,” na ce ina murmushi.
Ta yi dariya a hankali.
“Wane irin miji ne wannan? Yana sa mata ta yi sauri!”
Na ja ta kusa da ni.
“Ai ba sauri ba ne. Amma mun jira makonni biyu, Fatima. Makonni biyu ba tare ba. Jikina yana buƙatarki.”
Idanunta sun canja – sha’awa ta kunna.
“Ni ma… ni ma nake buƙatarka,” ta faɗa a hankali.
Na sumbace ta nan take.
Ba kamar sumbar miji da mata da suka daɗe tare ba – wannan sumba ce mai yunwa, mai sha’awa, kamar ta sabon ma’aurata.
Fatima ta amsa sumba da ƙarfi. Hannayenta suka riƙe kaina, tana jan ni kusa da ita.
“Makonni biyu sun yi tsawo sosai,” ta ce a tsakanin sumba.
Na ɗaga ta na sa ta a cinyoyina, tana fuskantar ni.
“Ya kamata mu riƙa samu lokaci da yawa,” na ce ina shafa bayanta.
“Kana da gaskiya… amma yanzu, yi shiru ka yi aiki,” ta ce cikin murmushi.
Na cire mayafinta, gashin kanta ya sauko. Ko bayan yara uku, jikin matata har yanzu yana sa jikina ya kunnu.
Ta cire jamata da kanta – ba ta jira ni ba.
“Musa… da sauri… ina buƙatarka sosai…” ta ce.
Ganin matata a wannan yanayi – tana buƙata, tana sha’awa – ya sa jikina ya ƙone.
Na cire rigar sama da ƙananan ni. Fatima ta kalli jikina, ta shafa ƙirjina.
“Mijina mai ƙarfi,” ta ce.
Na riƙe ƙugunta na sumbaci wuyanta. Ta ja numfashi.
“Shhh… kada yara su ji,” na faɗa mata.
“To ka daina sa ni in yi sauti,” ta amsa cikin dariya.
Na cire sauran tufafinta. Na kalle ta – jikin matar da ta haifa mani yara uku, jikin da na sani fiye da nawa, amma har yanzu yana sa ni sha’awa kamar karo na farko.
“Kina da kyau,” na gaya mata.
“Kai kaɗai kake ganin haka,” ta ce cikin kunya.
“Ni kaɗai ya kamata in gani,” na amsa.
Na kwantar da ita a sofa, na sunkuyar da kai tsakanin cinyoyinta.
“Musa! A nan? A sofa?” ta yi mamaki.
“Ɗakin kwana yana kusa da ɗakin yara. A nan ba za su ji komai ba,” na amsa.
Kafin ta ce komai, na fara aiki.
Harshena ya taɓa wurin da na sani sosai – wurin da yake sa Fatima ta rasa hankali.
“Ahh!” ta yi ihu.
“Shhh…” na tunatar da ita.
Ta ɗauki matashin kai ta danne wa bakinta. Jikinta yana rawar jiki ƙarƙashin harshena.
“Haka… haka… kar ka daina…” muryarta ta shaƙe cikin matashin kai.
Na ci gaba – ina shafa, ina lasa, ina sha. Na koyi jikin matata sosai a cikin shekaru 8 – na san abin da yake sa ta haukace.
“Musa! Ina zuwa!” ta yi ihu a cikin matashin kai.
Jikinta ya tashi daga sofa, cinyoyinta sun rufe kaina, ta girgiza sosai. Na ji ruwan Jikinta ya tashi daga sofa, cinyoyinta sun rufe kaina, ta girgiza sosai. Na ji ruwan daɗinta a harshena.
Ta faɗi a sofa, numfashinta yana kai da kawo.
“Allah sarki…” ta ce.
Ban ba ta lokacin hutu ba. Na tashi na ɗauke ta.
“Ina muke zuwa?” ta tambaya.
“Bango,” na amsa.
Na ɗauke ta zuwa bango, na matse ta a jiki. Ta zagaye ni da ƙafafunta.
“Musa… wannan sabon abu ne…” ta ce.
“Sha’awa ta sa ni kirkiro,” na amsa.
Na riƙe kwankalinta da hannaye biyu, na fara shiga a hankali.
Fatima ta saki murmushi mai daɗi, idanunta sun rufe.
“Mmmm…” ta yi nishi.
Na fara motsi – a hankali da farko, sannan da ƙarfi. Bangon yana girgiza kaɗan, amma ba mu damu ba.
“Haka… Musa… haka…” ta faɗa a kunnen na.
Muna jure juna ne. Shekaru 8 na aure, yara uku, amma har yanzu sha’awa tana nan sosai.
“Ki rungume ni da ƙarfi,” na ce mata.
Ta riƙe ni kamar za ta mutu in ta sake. Ƙafafunta suna matsena, ƙusoshinta suna shiga bayanna.
“Ka yi ƙarfi… ka yi ƙarfi…” ta roƙa.
Na biya roƙonta. Muka fara kamar ba mu taɓa yi ba – da ƙarfi, da sha’awa, da yunwa.
Sofa ba ta ishe mu ba, bango ma ba zai ishe mu ba.
“Zo mu koma ƙasa,” na ce.
Na saukar da ita a hankali, na kwantar da ita a kafet ɗin ɗakin zama. Kafin ta zauna daidai, na sake shiga.
“Ahh!” ta yi ihu.
Na rufe bakinta da hannuna.
“Yara…” na tunatar da ita.
Ta girgiza kai, ta ciji yatsana a hankali.
Na ci gaba da aiki. Motsi na ya yi sauri, jikinta yana amsawa. Mun san junanmu sosai – shekaru 8 na koyo.
Fatima ta sake jin rawar jiki ta biyu.
“Yana zuwa… yana zuwa…” ta ce a ƙarƙashin hannuna.
Na sake hannuna daga bakinta, na sumbace ta don ta yi ihu a bakina.
Ta kai kololuwa tana nishi a ciki bakina, jikinta yana girgiza ƙarƙashina.
Ni ma ina kusa.
“Fatima… zan…”
“A cikina… na samu biyu, zan iya samun uku,” ta ce cikin dariya da numfashi mai nauyi.
Na yi murmushi, na ƙara sauri. Da ihu mai ƙarfi da na shaƙe a wuyanta, na zuba cikin matata.
Muka faɗi a kafet, jikina a sama da nata, numfashinmu yana bugawa tare.
Bayan Saduwa
Na juya na kwanta a gefenta. Muna kallo daki – tufafinmu a ko’ina, sofa ta karkata, bangon yana da ɗan tabo.
Mun lalata ɗakin zama,”* Fatima ta ce tana dariya.
“Ya cancanci lalacewa,” na amsa ina murmushi.
Ta juya ta kalle ni, tana shafa ƙirjina.
“Na manta da yadda yake da daɗi,” ta ce. “Makonni biyu sun yi kamar watanni biyu.”
“Gaskiya ne. Tun lokacin da jariri ya zo, ba mu samu lokaci sosai ba.”
Fatima ta yi shiru kaɗan.
“Musa… kana jin haushin wannan yanayin?” ta tambaya.
Na kalle ta.
“Wane yanayi?”
“Yara… gajiya… rashin samun lokaci… jikina ma ya canja bayan haihuwa uku…”
Na tashi na zauna, na ɗaga ta ta zauna kusa da ni.
“Fatima, ki saurare ni,” na ce, na riƙe fuskar ta. “Ke ne mace mafi kyau a idanuna. Yaranmu albarka ne. Kuma lokacin da muka samu na mu kaɗai – kamar yau – yana da daɗi sosai.”
Hawaye suka fito a idanunta.
“Gaskiya?”
“Wallahi. Jikinka ya haifi yarana uku. Yana da darajar gaske a wurina. Kowace alama ta haihuwa a jikinka, tana tunatar da ni ne cewa ni ne mafi arziki a cikin maza.”
Ta yi kuka a ƙirjina.
“Musa… na ji kamar ban sake ba ki sha’awa…”
Na ɗaga cikanta na riƙe ta.
“Ki ji wannan,” na ce.
Har yanzu jikina yana nuna mata yana sha’awar ta.
“Wannan ne amsar da ke buƙata?” na tambaye ta.
Ta yi dariya cikin hawaye.
“I… na gamsu,” ta amsa.
Na sumbace ta a goshi.
“Bari mu tashi mu tsaftace ɗakin kafin yara su tashi,” na ce.
“Eh, idan sun ga haka, za su yi tambayoyi da yawa,” ta amsa tana dariya.
Mun tashi muna tsaftace ɗaki. Tsakanin tsaftacewa, na rike ta na sumbace ta.
“Musa! Ka ce muna tsaftacewa,” ta ce.
“Na canja tunani,” na amsa.
“Yara za su…”
Sai muka ji muryar jariri.
“Uwaaaa!”
Muka kalle juna muka fashe da dariya.
“Sai wata rana,” na ce.
“Sai wata rana,” ta amsa.
Ta tafi ta ɗauki jariri. Na kalli matata tana reno ɗana a hannunta.
Wannan ita ce rayuwar ma’aurata masu yara – kalubale, amma mai daɗi. Lokacin da muka samu na mu kaɗai, muna more shi sosai.
Darasin Labari
- Ma’aurata masu yara su nemi lokaci na kansu – Ko minti 30 bayan yara sun yi barci, yana da muhimmanci
- Wurin saduwa ba ɗakin kwana kaɗai ba – Sofa, ƙasa, ko inda ya dace, gwada sababbin wurare
- Sha’awa ba ta ƙare bayan yara ba – Tana nan, kawai tana buƙatar lokaci da ƙoƙari don nemo ta
- Miji ya riƙa yaba wa matarsa – Bayan haihuwa, mata suna buƙatar jin cewa har yanzu suna da kyau a idon mijinsu
- Sadarwa game da buƙatu – Ku faɗa wa juna yadda kuke ji, abin da kuke buƙata
- Ku yi amfani da lokaci yadda ya kamata – Lokacin da yara suka yi barci, kada ku ɓata lokaci a wayar hannu kaɗai
- Gwada sababbin abubuwa – Ko kun daɗe tare, sababbin matsayi da wurare suna ƙara nishaɗi
- Dariya da nishaɗi suna da muhimmanci – Saduwa ba dole ta zama mai nauyi ba, ku yi dariya ku more
Kammalawa
Ma’aurata masu yara – kun san wahalar. Amma kada ku bar saduwa ta mutu. Ku nemi lokaci, ku ƙoƙarta, ku more juna. Aure yana buƙatar kulawa kamar shuka – ba tare da ruwa ba, zai mutu.
Ku samu lokaci na ku kaɗai, ko da mintuna kaɗan ne. Jikunku yana buƙatar juna.
Allah Ya sa albarka a aurenku.
Daga bakin Musa – Miji mai farin ciki
Don ƙarin labarai, ku ziyarci Arewajazeera.com
Ku yi share domin wasu su amfana!
