Daren ya yi shiru… iska tana kadawa a hankali tana shigowa ta labulen dakinmu.
Agogon bango ya nuna karfe biyu na dare, amma idanuwana basu iya rufewa ba.
Na juya gefe na kalli mijina, yana kwance yana kallona da murmushi mai cike da kauna.
“Me yasa baki yi barci ba?” ya tambaye ni cikin muryar tausayi.
Na yi murmushi, na ce, “Ina jin dadi ne kawai. Lokacin da muke tare kamar haka, zuciyata tana samun nutsuwa.”
Ya matso kusa dani, ya rike hannuna.
A wannan lokaci na fahimci cewa so ba wai manyan kyaututtuka bane, ko maganganu masu yawa ba… wani lokaci kallon juna kawai da rike hannu ya wadatar.
Mun fara tuno ranar da muka fara haduwa, yadda muka sha dariya, yadda muka sha wahala tare har muka kai wannan lokaci na kwanciyar hankali. Daren ya zama kamar wani sirri ne namu, inda zuciyoyi biyu suke magana ba tare da kalmomi ba.
A wannan karfe biyu na dare, na gane cewa mijina ba kawai abokin zama na bane, abokin rayuwata ne, wanda zuciyata take samun gida a tare da shi.
Soyayya bata bukatar hayaniya. Wani lokaci shiru da kallon juna a tsakiyar dare ya fi kowace kalma karfi.
Kira Ga Mai Karatu (Call To Action)
Idan wannan labari ya taba zuciyarka,
👉 ka yi sharing domin wasu ma su ji dadinsa.
👉 ka bar comment ka fada mana ra’ayinka.
👉 Kuma ka cigaba da ziyartar website dinmu domin samun labaran soyayya, sirrikan aure da abubuwan da zasu kara wa rayuwar aure dadi.
❤️ Mun gode da kasancewa tare da mu!
